Ode aan ons Stutje

Wie stond ons bij al die maanden, langs harde en minder verharde wegen, langs bergen, heuvels en dalen, langs zandstranden en modderpoelen, langs douanes en  verkeertechnisch stedelijke nachtmerries, langs al die landen en al die mensen? Onze enige echte Volkswagen transporter t3, Stutje voor de vrienden. Dat vraagt om een aparte rubriek, geheel en alleen gewijd aan onze trouwe compagnon!

Wie had dat gedacht, onder dat verroeste oppervlak schuilt een ware hengst. Een fitte bejaarde die met ons zijn tweede jeugd in al zijn glorie beleeft! Vele onder de lezers hadden hun bedenkingen, of dachten toch zeker dat we ergens halverwege voorgoed in de modder gingen blijven steken of fataal in eigen brandstofvocht verslikken en een laatste donkere CO2 wolk uitademen… Maar dankzij een paar wonderdokters en vele knutselwerkjes voor ons vertrek, is alles zo vlot gelopen dat we het zelf nog niet kunnen geloven. Wat ging ondanks alle schouderklopjes uiteindelijk wel fout? Modder, zoals reeds aangehaald. Met één keer een grootse hulpactie van een Oekraïnse tractor en vele keren kleinere acties van Joachims sneeuwkettingen. Uitlaat, dat was even een knalpotje. Maar dat bleek ook snel, en enkele euro’s later door een professionele Roemeense uitlaatspecialist terug in elkaar gezet. Een ongelukje met onze rechterachteruitkijkspiegel, waardoor we even beroep moesten doen op Wit-Russische creativiteit die momenteel elk moment kan instorten, maar hopelijk de Belgische grens nog haalt. En de dieselfilter… deze keer geen vuile brandstoftank zoals we in België zo vaak tegenkwamen, maar water in de diesel. En ook dat was snel en iets meer euro’s later (we zaten ondertussen al in Litouwen) opgelost. Dat is gemakkelijk op één hand te tellen!

Ons Stutje, onze gesprekspartner in tijden van gebrek aan gesprekstof, ons huisje op wielen, onze rijdende droogmachine, onze keuken, slaapkamer en badkamer ineen, en dan vergeten we nog ons luxueuze salon. Ons Stutje, van buiten misschien klein, maar van binnen oh zo ruim! Hij heeft het juiste formaat. Was hij wat groter, dan was het onmogelijk ons op al die adembenemend mooie plekjes te manoeuvreren. Was hij wat kleiner…dan hadden we wel aan chronische claustrofobie geleden. Was hij wat chiquer, dan viel hij in zoveel landen volledig uit de toon. Was hij wat krakkemikkiger, dan had hij het niet gehaald. We herhalen het nog één keer: leve ons Stutje!

~ door joachimos op september 25, 2009.