Back for more

“Back in Belgium”, dat bekt goed!

En uiteraard voelt het ook goed!

Een weerzien na 7 maanden Oost- en Noord-Europa, dat kan qua emoties best tellen.

En qua gesprekstof natuurlijk ook!

Er zijn dan ook veel verhalen. Zelfs ondanks een toch stevig gevulde blog, hebben we nog serieus wat andere ervaringen en bijhorend fotografisch materiaal die we hier niet publiceerden. Maar zoals gezegd, een tentoonstelling voor de hongerige onder onze lezers volgt, net als de concrete informatie om dit evenement bij te wonen .

Wat blijft er bij na 7 maanden langs 13 landen (Turkije, Bulgarije, Roemenië, Moldavië, Oekraïne, Hongarije, Slowakije, Polen, Wit-Rusland, Litouwen, Letland, Estland en Finland) ? Veel, heel veel. Enkele korte gedachten die ons spontaan te binnen schieten om het één en het ander kort samen te vatten:

Turkije en Finland, het begin van onze reis en het einde, zijn twee landen die er tussenuit springen. Heel anders de andere landen.

Roemenië en Moldavië, Europa kent geen gastvrijere plaatsen. Heel eenvoudige levens in heel eenvoudige dorpjes, het kan beter, het kan slechter, maar er wordt niet te lang bij stilgestaan want de tomaten moeten dringend geplant worden.

Hongarije, het land dat de ondankbare plek in onze reischronologie belichaamde door het eerste Westerse en vooral toeristische land te zijn na Roemenië, Moldavië en Oekraïne. De eerste Hongaarse dagen zorgde dit bij ons nog voor euforie (‘wow, zoveel mooie rode tomaten, perfecte komkommers, Hollandse kaas, stokbrood, …’) maar dat sloeg al gauw om in de teleurstelling van het opgaan (en bijna verdrinken) in de grote toeristische massastroom. Rechtvaardigerwijs zouden we dit land los van de andere landen nog een keer opnieuw moeten aandoen.

Oekraïne en Wit-Rusland, onze twee stokpaardjes. De twee moeilijkste landen, tegelijk de twee interessantste landen. Het verst van ons bed, laat het ons zo stellen. Hoe anders, dat valt moeilijk uit te leggen. Je moet er geweest zijn, je moet het voelen, je moet het lezen in het cyrillisch en het aan den lijven ondervinden bij communicatiestoornissen met de plaatselijke bevolking. Geweldige ervaring die om meer vraagt…

Rusland, de grote afwezige op onze toer door Europa, maar desondanks de meest aanwezige. Het land zelf hebben we dan niet bezocht, de Russische invloed was vanaf Bulgarije tot Estland voelbaar, hoorbaar en zichtbaar, zelfs vaak eetbaar. In Moldavië vormde de Russische gemeenschap tot voor kort de elite. Maar wie zoals ons ten tijden van de studentenopstand Chisinau (de hoofdstad) bezocht en daarna de (hertelde) verkiezingsuitslag bestudeerde, weet dat dit snel tot het verleden zal gaan horen. In al de andere landen waren de vele Russische “migranten” meestal reeds tot de bodem van de samenleving gedoemd. Het is een pijnlijke, moeilijke en ingewikkelde kwestie waarmee vele ex-sovjetlanden nog niet in het reine zijn gekomen.

Rusland versus de Europese Unie. Een terugkerend thema dat sterk samenhangt, of misschien zelfs gelijk is aan de rode draad van onze reis: de oostelijke grens van de EU. Alle landen (Turkije uitgezonderd) op die oostelijke grenzen schipperen op een stabiel tot onstabiel evenwicht tussen deze twee grootmachten. Het werd mooi verwoord in een toeristische brochure over Riga (hoofdstad van Letland): Riga is als een vliegtuig, wanneer de ene vleugel overhelt naar de EU, zal de andere vleugel zich distantiëren van Rusland. Dit of/of verhaal is jammer genoeg een heikel punt in alle door ons bezochte landen. Zou het ooit een en/en verhaal worden, én de EU én Rusland? Moeten al die grenslanden steevast kiezen en daardoor de rug toekeren naar de andere? Het is alleszins een overheersend gevoel dat ons zal bij blijven na deze reis: dat er momenteel nog niet veel geslaagde evenwichtsoefeningen te vinden zijn zowel binnen als buiten de grenzen van de Europese Unie wat Rusland versus de EU betreft. Dat en het overheersende gevoel dat onze reis een actueel interessante en relevante reis was, dat het bruist aan de grenzen van de EU, dat het daar is dat men geschiedenis schrijft en dat we met andere woorden geen betere rode draad dan de oostelijke EU-grens konden hebben bedacht voor ons avontuur!

Dus was het de moeite? Ja! Het was een geschiedenisles, het was een les in West- Eurocentrische bescheidenheid, het was een serieuze verbreding van onze horizon, een levensles voor twee jongelingen, een betere test voor onze relatie dan eender welk VT4 programma, een test voor onszelf, een weg langs vele geweldige ontmoetingen en ervaringen, enfin…onvergeetbaar!

En we hebben het gehaald…

En wat nog straffer is: onze relatie én onze camper ook!

Met elke afgelegde kilometer werd Europa groter…

~ door joachimos op oktober 10, 2009.